Grasshopper Manufacture Inc. heeft zojuist ROMEO IS A DEAD MAN op de wereld losgelaten, en het is precies de chaotisch briljante en frustrerend ongepolijste ervaring die we gewend zijn van een game onder leiding van de raadselachtige Goichi Suda, beter bekend als Suda51. Gemasmarket als een "ultra-gewelddadige sci-fi actie-, avontuur-, third-person actie- en hack-and-slash-game", probeert deze door Grasshopper Manufacture zelf uitgegeven titel een flinke dosis "jazz" in de gamescene te injecteren. De game is nu beschikbaar op PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc voor $49,99 USD, en biedt een reis door een versplinterd multiversum die, hoewel onmiskenbaar uniek, waarschijnlijk alleen echt zal resoneren met een zeer specifiek publiek.
Dit is de eerste gloednieuwe IP van Grasshopper Manufacture in tien jaar tijd en hun allereerste titel in eigen beheer. Suda51 heeft aangegeven dat deze stap "extreem belangrijk" is voor de toekomstige uitgeefplannen van de studio. Wij geloven dat deze stap een duidelijke intentie laat zien om een compromisloze artistieke visie neer te zetten, iets wat fans van de kenmerkende stijl van Suda51 ongetwijfeld zullen waarderen. ROMEO IS A DEAD MAN is mede-geregisseerd door Ren Yamazaki (bekend van No More Heroes 3) en is een 'Mature'-geclassificeerde titel: een caleidoscoop van bloedvergieten, groteske ontwerpen en existentiële angst die van spelers vraagt om deze specifieke vorm van waanzin te omarmen. Zoals Suda51 het zelf omschrijft: als andere games studenten zijn die hun examens foutloos maken, dan is ROMEO IS A DEAD MAN de "mislukkeling" (de fuck-up) die niet perfect is, maar wel interessant en grappig.
Een versplinterd sprookje: Narratieve ambitie versus uitvoering
Suda51 treedt op als Executive Director, scenarioschrijver en producent, waardoor de game doordrenkt is met zijn typische mix van surrealisme en zwarte humor. Het uitgangspunt is klassiek Suda: spelers kruipen in de huid van Romeo Stargazer, een hulpsheriff die uit de dood is opgewekt en is ingelijfd bij de Space-Time Police van de FBI als speciaal agent "Dead Man" – inclusief een Dead Gear-masker. Zijn missie? Voortvluchtigen opsporen in een multiversum dat door tijdparadoxen is verscheurd, en zijn vermiste buitenaardse vriendin Juliet terugvinden, die zichzelf kan dupliceren en de tijd kan verstoren. Oh, en zijn grootvader is een pratende patch op zijn jas. Natuurlijk.
Deze narratieve opzet belooft een wilde rit, en de game maakt dat grotendeels waar. Het verhaal is een geestverruimende, genre-overschrijvende odyssee die zichzelf constant opnieuw uitvindt. Veel critici vinden het abstracte en onvoorspelbare verhaal onverschrokken en persoonlijk. Echter, in ware Suda51-stijl kan de grootste kracht ook de grootste zwakte zijn. Het plot wordt tegen het einde frustrerend complex, waarbij noodzakelijke uitleg vaak verborgen zit in makkelijk te missen documenten. Voor spelers die ervan houden om elk snippertje lore te ontleden, is dit een schattenjacht; voor anderen voorspellen we dat het zal leiden tot verwarring en desinteresse. Het is een echt "jazz"-verhaal: improviserend en soms lastig te volgen, waardoor sommigen van ons hoopten op een duidelijkere rode draad, ondanks de boeiende personages en de "kleine momenten" die eruit springen.
Bloederig ballet: Kinetische gevechten, twijfelachtige diepgang
ROMEO IS A DEAD MAN is een hyper-kinetische third-person hack-and-slash brawler. Romeo is een wervelwind van vernietiging die midden in een combo kan wisselen tussen een arsenaal aan vuurwapens (pistool, shotgun, machinegeweer, raketwerper) en brute contactwapens (een beam katana-achtig wapen, een zwaar slagzwaard, vuisten). Het vechtsysteem legt de nadruk op combo-gebaseerde aanvallen en stelt spelers in staat om vaardigheden van vijanden slim tegen henzelf te gebruiken. Een hoogtepunt is de speciale aanval "Bloody Summer", die wordt opgeladen door het bloed van vijanden. Deze aanval richt enorme schade aan en geneest Romeo tegelijkertijd, wat zorgt voor een bevredigende cirkel van geweld. De gevechten op afstand, met de focus op het raken van zwakke plekken voor maximale schade, roepen zelfs herinneringen op aan de precieze, impactvolle gunplay van Killer7.
Toch zijn de gevechten, ondanks de flitsende moves en visuele aantrekkingskracht, niet zonder gebreken. Ze zijn herhaaldelijk omschreven als "rommelig op sommige plekken" en "niet bijzonder diep", wat leidt tot enige teleurstelling bij diegenen die een meer verfijnde brawler zochten. Er is een zekere mate van "jank" (gebrek aan afwerking) die af en toe de bewegingsvrijheid belemmert en de flow doorbreekt, waardoor precieze manoeuvres lastiger zijn dan ze zouden moeten zijn. Ook de ontwijk-mechanic voelt vaak ontoereikend. Baasgevechten, een vast onderdeel van Suda51-games, lijden bovendien onder repetitieve patronen en opgeblazen gezondheidsbalken, wat resulteert in langdurige, saaie gevechten in plaats van boeiende spektakels. Daarnaast is de variatie in vijanden niet zo uitgebreid als gehoopt, waarbij oude types vijanden blijven terugkeren zonder dat er voldoende nieuwe worden geïntroduceerd. We konden het niet laten om gelijkenissen te zien in de "jank" met No More Heroes 3, wat wijst op een consistente, zij het soms frustrerende, ontwerpfilosofie voor de actietitels van Grasshopper.
The Last Night: Een verrassend charmante adempauze
Tussen de missies door trekken spelers zich terug op het ruimteschip "Last Night", de centrale hub van Romeo. Dit gedeelte is een heerlijke afwijking van de 3D-actie, vormgegeven in een charmante top-down pixel-art RPG-stijl. Hier heb je interactie met eigenzinnige NPC's zoals GreenRiver (een directe verwijzing naar No More Heroes 3), kweek je zombie-achtige "Bastards" uit zaden (die kunnen worden samengevoegd om te helpen in de strijd met unieke specialiteiten), speel je een katsu-curry minigame, daag je een Pong-achtige scangame uit en vlieg je zelfs in first-person door procedureel gegenereerde dungeons in de ruimte. Het verbeteren van je personage gebeurt via een uniek Pac-Man doolhofspel, waar spelers badges verdienen die nieuwe vaardigheden vrijspelen.
Deze hub is een absoluut hoogtepunt en toont de creativiteit van Grasshopper Manufacture buiten de standaard gameplay-lus om. Het biedt een welkome afwisseling en barst van de persoonlijkheid. In onze ogen behoren de pure vindingrijkheid en de heerlijke rariteiten aan boord van de "Last Night" tot de sterkste en meest constant vermakelijke onderdelen van de game.
Visuele vortex & Sonische ziel: De onbetwiste sterke punten
Visueel gezien is ROMEO IS A DEAD MAN een festijn voor de zintuigen, waarbij de artistieke identiteit voortdurend verandert. De game mixt gedetailleerde 3D-werelden met surrealistische dimensionale omgevingen, geanimeerde comic-book sequenties, klassieke pixel-art en op manga geïnspireerde verhaalelementen. De visuele flair, compleet met glitters, confetti en overvloedige bloedeffecten, is puur Suda51: over-the-top, stijlvol en onmogelijk te negeren. Deze stilistische veelzijdigheid werkt opvallend goed en creëert een unieke esthetische ervaring die over de hele linie wordt geprezen.
De beelden worden ondersteund door een geweldige soundtrack, met bijdragen van de Japanse rapgroep Scha Dara Parr. Het geluidsontwerp vormt de perfecte basis voor de chaotische energie van het spel en tilt elke zwaardhouw en portaalsprong naar een hoger niveau. Deze combinatie van uiteenlopende kunststijlen en een ijzersterke soundtrack is ongetwijfeld het meest constante sterke punt van de game, wat zorgt voor een onmiskenbare identiteit en sfeer.
Dimensionale dungeons en prestatieproblemen
Hoewel de game drie permanente moeilijkheidsgraden biedt (White, Milk of Orange chocolate) en een "rad van fortuin"-systeem bij de dood voor roguelike onvoorspelbaarheid zorgt, is het levelontwerp zelf wisselvallig. Sommige gebieden voelen aan als "ongeïnspireerde kerkers" of zijn "verouderd", vooral in het "Subspace"-rijk. Dit systeem van trans-dimensionale lagen, waarbij spelers via retro-tv's tussen dimensies reizen, wordt snel repetitief en doolhofachtig. Ondanks het interessante concept kan het saai en langdradig aanvoelen. Wat ook bijdroeg aan de frustratie was een horror-getint gesticht-level waarin spelers hun wapens kwijtraken voor een geforceerd stealth-gedeelte, een punt van kritiek voor veel recensenten.
Prestaties vormen een ander aanzienlijk obstakel. Vooral pc-spelers zullen te maken krijgen met frequente framedrops en hevige vertragingen, met name in Subspace en de grotere dungeons. Rapporten wijzen uit dat zelfs een RTX 4070 Ti Super of RTX 5080 moeite kan hebben om 50-65 FPS te behouden op 1440p met ultra-instellingen. Dit komt deels door een verwarrende "Graphics Quality"-instelling die fungeert als een interne resolutie-multiplier, wat onbedoeld 4K-rendering en prestatiedips kan veroorzaken. Hoewel minder ernstig, kampt zelfs de PS5 met kleine framerate-problemen in de laatste fase. Ook de vaste Field of View (FOV) is opvallend krap en claustrofobisch, wat de ervaring voor sommigen verder belemmert.
Misschien wel het meest zorgwekkend is de ervaring op de Steam Deck. De game is expliciet "niet geoptimaliseerd voor Steam Deck" en wordt algemeen als onspeelbaar beschouwd, met framerates die tijdens gevechten regelmatig zakken naar minder dan 20 of zelfs 10 FPS, zelfs op de laagste instellingen met FSR 3 op 'performance'. We hadden gehoopt dat Grasshopper’s keuze voor eigen beheer zou leiden tot betere optimalisatie, maar deze technische tekortkomingen doen serieus afbreuk aan wat anders een visueel verbluffende en conceptueel rijke ervaring zou zijn. Daarnaast zijn bepaalde in-game systemen – zoals de "Sentrey Forge" – lastig te begrijpen en bleken sommige PlayStation-trofeeën bij de lancering niet te werken.
Eindoordeel: Een bizarre, bloederige rit voor de trouwe fans
ROMEO IS A DEAD MAN is een rasechte Suda51-game: overvol met unieke ideeën, druipend van stijl en onbeschaamd vreemd. Het is een spel dat fans van No More Heroes, Killer7 en andere Grasshopper Manufacture-titels zal bekoren met zijn uitgesproken persoonlijkheid, hyper-kinetische actie en de oprecht creatieve hub-wereld. De mix van kunststijlen, de fantastische soundtrack en de pure brutaliteit van de ontwerpfilosofie zorgen ervoor dat het opvalt in een overvolle markt. We zien het als een culminatie van Suda51's eerdere werk, waarin zijn kenmerkende gameplay-experimenten en stilistische gevoeligheden samenkomen.
Echter, de technische problemen – vooral op pc en Steam Deck – gecombineerd met wisselvallig levelontwerp, repetitieve baasgevechten en een verhaal dat zichzelf doelbewust ondoorgrondelijk maakt, weerhouden de game ervan om echt de top te bereiken. Als je bereid bent de "jank" te negeren en de "jazz" te omarmen – de ruwe randjes, het improviserende verhaal en de af en toe valse noten – dan staat je een zeer lonende en gedenkwaardige ervaring te wachten. Als je echter gepolijste combat, een helder verhaal en stabiele prestaties eist, kun je beter wachten op patches of deze titel overslaan. Voor de ingewijden biedt het prijskaartje van $49,99 een wilde rit met behoorlijke herspeelbaarheid dankzij New Game Plus en extra content zoals Palace Athene.
Reacties