Na jaren van trailers die bijna te mooi leken om waar te zijn, is Crimson Desert eindelijk neergestreken op het continent Pywel. Met een piek van 240.000 gelijktijdige spelers op Steam binnen de eerste twaalf uur, is de belangstelling voor de ambitieuze opvolger van Pearl Abyss’ Black Desert overduidelijk. Toch kwamen we er na een week tussen de strijdende facties en grillige bergpassen achter dat de game in oorlog is met zichzelf. Het is een technisch hoogstandje dat aanvoelt alsof het is ontworpen door een commissie die vergeten is te overleggen met de persoon die over de knoppen gaat.
Een visuele reus met een identiteitscrisis
Pywel is een van de meest gedetailleerde omgevingen die we ooit op een scherm hebben gezien. Tijdens het testen op een AMD Ryzen 9 3900XT in combinatie met een RTX 3070 bleken de prestaties verrassend stabiel. Zelfs tijdens enorme confrontaties die normaal gesproken de framerate zouden kelderen, hield de engine stand. De wereld voelt dichtbevolkt en geleefd aan; het vermijdt het typische "pretparkgevoel" van veel moderne openwereldtitels ten gunste van een meer organische ervaring.
Die visuele pracht is echter vaak oppervlakkig. De mogelijkheid om te wisselen tussen drie protagonisten — Kliff, Damiane en Oongka — mist diepgang, waardoor de personages eendimensionaal blijven. In onze ogen ontbreekt het de narratieve rode draad die we wel vonden in The Witcher 3: Wild Hunt. In plaats van persoonlijke belangen voelt het verhaal aan als een reeks onsamenhangende excuses om van het ene grafische hoogstandje naar het andere te reizen.
Gevechtsambitie versus controle-chaos
Het "Watch and Learn"-mechanisme vormt de kern van de ervaring. Hiermee speel je nieuwe vaardigheden vrij door simpelweg naar je vijanden te kijken. Dit zorgt voor een gevoel van progressie dat verdiend aanvoelt, in plaats van dat je het simpelweg koopt in een skill tree. Wanneer de gevechten op hun plek vallen, vooral tijdens de grootschalige baasgevechten, voelt het als een oprechte evolutie van het actie-RPG-genre.
De daadwerkelijke besturing is echter een ander verhaal. De knoppenindeling is een regelrecht debacle. Of je nu een toetsenbord of een controller gebruikt, de lay-out voelt lomp en onintuïtief aan. Tijdens spannende gevechten worstelden we regelmatig met de simpelste inputs. Deze frustratie wordt versterkt door een vreemde inconsistentie in de moeilijkheidsgraad. Sommige bazen vereisen een uiterst precieze "soulslike" timing waarbij elke fout wordt afgestraft, terwijl anderen in een handomdraai verslagen kunnen worden met goedkope trucjes in de omgeving. Het lijkt wel alsof twee verschillende teams de gevechten hebben ontworpen zonder een gezamenlijke visie op de uitdaging.
Systeemovervloed en basale missers
Pearl Abyss heeft Crimson Desert volgepropt met elk denkbaar systeem: het temmen van paarden, vissen, handel drijven en het bouwen van nederzettingen. Ondanks deze overvloed aan content, ziet de game door de bomen het bos niet meer.
- Inventarisproblemen: Bij de lancering ontbrak een specifiek opslagsysteem voor items of kisten. Een day-one patch voegde 250 slots toe aan je persoonlijke inventaris, maar het ontbreken van een centrale opslagplaats in een game die draait om crafting en handel is een enorme misser.
- De reistaks: Fast travel is opzettelijk beperkt en vaak verborgen achter omgevingspuzzels. Hoewel we de wens om verkenning te stimuleren waarderen, voelen deze puzzels vaak aan als tijdrekking.
- Audio-glitches: Niets verbreekt de immersie sneller dan een personage dat halverwege een gesprek van stem verandert. We kwamen meerdere NPC's tegen die twee verschillende stemacteurs leken te hebben voor dezelfde quest — een gebrek aan afwerking dat niet zou mogen voorkomen in een titel van 70 euro.
Rode vlaggen voor console-spelers
Het totale gebrek aan review-exemplaren voor consoles vóór de lancering is een grote rode vlag. Hoewel onze pc-tests soepel verliepen, suggereert het feit dat geen enkele criticus de PlayStation 5- of Xbox Series X-versies mocht aanraken dat Pearl Abyss weinig vertrouwen heeft in hoe deze versies de zware visuele last dragen.
Daarnaast stuitten we op een grote bug in een hoofdmissie laat in het spel, die uren aan voortgang dreigde te wissen. Hoewel de ontwikkelaars beweren dat dit inmiddels is opgelost, is het zorgwekkend dat een dergelijke kritieke fout de releaseversie heeft gehaald voor een game van deze omvang.
Ambitie overschaduwd door gebrekkige basis
Crimson Desert is een game van adembenemende hoogtepunten en frustrerende dieptepunten. Het vangt de ambitie van een next-gen epos, maar slaagt er niet in om de basis van gebruikerservaring en narratieve flow onder de knie te krijgen. Als je een krachtige pc hebt en het geduld kunt opbrengen om met de onhandige besturing te worstelen voor een prachtige wereld, valt er veel te beleven. Voor alle anderen raden we aan om te wachten op een paar extra patches — en wellicht een aanbieding — voordat je de stap naar Pywel zet. Het is een solide avontuur, maar het is niet de revolutie die ons was beloofd.
Advies: Wacht op een aanbieding of een grote revisie van de interface.
Reacties