De verrassende hit uit 2019, Ready or Not, was een schot in de roos dankzij de rauwe, duister-komische draai aan de "final girl"-trope. Samara Weavings personage Grace overleefde niet alleen; ze brandde het hele landhuis tot de grond toe af. Nu, zeven jaar later, keren regisseurs Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett (gezamenlijk bekend als Radio Silence) terug naar deze wereld met Ready or Not 2: Here I Come. Hoewel de film de lore van het Le Domas-universum uitbreidt naar een wereldwijde machtsstrijd, verruilt dit vervolg de claustrofobische spanning van het origineel vaak voor een complexe samenzwering die struikelt over zijn eigen ambitie.
Gedurende 108 minuten volgen we Grace en haar vervreemde zus Faith (Kathryn Newton) terwijl ze een dodelijk ritueel moeten overleven in het Danforth-resort. De inzet? De "High Seat" van een wereldwijde raad. De prijs? Een hoop bloed en een reeks gemiste kansen.
Een zussenduo in een wereld vol iconen
Het sterkste punt van Here I Come is de chemie tussen Samara Weaving en Kathryn Newton. Het project was oorspronkelijk bedoeld als een losstaand "zussenverhaal" voordat het werd omgevormd tot een Ready or Not-vervolg, en dat DNA is duidelijk zichtbaar. Newton past perfect in deze verhoogde, gewelddadige realiteit en speelt Faith met een koortsachtige energie die een mooi tegenwicht biedt aan het door de wol geverfde cynisme van Grace.
De ondersteunende cast is een droom voor horrorliefhebbers. Elijah Wood en David Cronenberg samen op het scherm zien is het soort genremenging dat we normaal gesproken alleen bij onafhankelijke producties zien, niet in een vervolg van 14 miljoen dollar. Ze geven de "High Council" een zekere grandeur waardoor de dreiging groter aanvoelt dan slechts één gestoorde familie. De film heeft echter moeite om deze zwaargewichten genoeg te doen te geven. Met namen als Cronenberg en Wood op de lijst verwacht je meer dan alleen sfeervol gestaar in de schaduw.
Het Ursula Danforth-dilemma
De grootste publiekstrekker voor velen is de terugkeer van Sarah Michelle Gellar naar het horrorgenre als Ursula Danforth. Als lid van de elite High Council straalt Gellar een koude, scherpe autoriteit uit die ons eraan herinnert waarom ze een legende is. Maar dit is ook waar de film de weg kwijtraakt.
Het casten van een fysiek icoon als Gellar om haar vervolgens te beperken tot één enkel handgevecht is een beledigende verspilling van talent. We hadden een tactische krachtmeting verwacht; in plaats daarvan kregen we een personage dat meer tijd besteedt aan het praten over macht dan aan het uitoefenen ervan. Haar vertrek in het derde bedrijf — een plotselinge nekbreuk door toedoen van haar broer Titus — voelt eerder als een goedkoop schokeffect dan als een bevredigende afsluiting van haar verhaallijn. Als je een icoon aan de cast toevoegt, laat haar dan meer doen dan alleen dreigend kijken in een strak mantelpak.
Het spel wordt te groot
Het script van Guy Busick en R. Christopher Murphy probeert de inzet te verhogen door de actie naar het Danforth-resort te verplaatsen. Waar de eerste film profiteerde van de intieme, rotte gangen van één enkel landhuis, voelt het vervolg onsamenhangend aan. Het ritueel omvat nu vier rivaliserende families die op de zussen jagen om aanspraak te maken op een zetel in een wereldraad.
Deze verschuiving verandert de toon van een survival-horror-komedie in iets wat meer weg heeft van een duistere actiethriller. Voor fans van het strakke tempo van het origineel voelt dit als een stap terug. De Metacritic-score van 59 weerspiegelt deze gemengde realiteit — het is een degelijke slasher, maar het mist de gerichte satirische beet die Grace’s eerste uitje zo speciaal maakte. Vergeleken met de film uit 2019 voelt Here I Come minder als een wanhopige strijd om te overleven en meer als een lore-zware opzet voor een franchise.
Een opgeblazen slasher die zijn tanden vergeet
Ready or Not 2: Here I Come is een behoorlijk vervolg dat lijdt aan de typische symptomen van "sequel-bloat". Radio Silence weet nog steeds hoe ze kinetische, bloederige actiescènes moeten regisseren, en Samara Weaving blijft het beste wat het genre in tien jaar tijd is overkomen.
Uiteindelijk laat de film te veel kansen liggen met de nieuwe elementen. Tussen de herhaaldelijk verschoven releasedata en de vroege geruchten over een regisseurswissel door, voelt het eindproduct aan als een compromis. Het is het bekijken waard vanwege de acteerprestaties en de brutaliteit van de wereldopbouw, maar verwacht niet dat het het origineel zal vervangen in je vaste horror-rotatie.
Aanbeveling: Huur de film als je een groot fan bent van Samara Weaving of Radio Silence, maar verwacht niet de grote Sarah Michelle Gellar-comeback die de marketing suggereerde.
Reacties